Trieste'de Ölmek, Lübyana'da Yaşamak

Yıllar önce, 2005'de gitmiştim Trieste'ye. Yine aynı amaç ile yollara düştüm. İstanbul'dan sabaha karşı, 05:30'da bir Uçak ile yola çıktık. Önce Lübyana'ya gidiliyor, oraya da döndük zaten. Lübyana büyük bir golf sahası kadar yeşil. İnanmakta güçlük çekiyor insan ilk başta. Yol boyunca sanki yapay çimenle peyzaj çalışılmışcasına düzenli bir dizi tarla, fabrika geçiyoruz.

Trieste 2. dünya savaşında müthiş kanlı bir dönem geçirmiş. Haritada bakıyorsunuz, İtalya'daymış ama değilmiş gibi zaten.

Trieste çok sıcaktı. Ama çok. Zaten bu sıralar nereye gitsem "Dün yağmur vardı ama şanslısınız" diyorlar küfreder gibi. Zaten pişmişim ve zaten İstanbul'dan gelenlere bedevi muamelesi yapan ecnebiler "Siz alışıksınız sıcağa" diyorlar.Hepimiz dönerciyiz ya...

Trieste sakin, acelesi olmayan ve fillerin ölmek için bir yerlere gittiği gibi yaşlıların geldiği bir yer. Biraz liman kendi, biraz deniz, birazda sıcak işte.

Ama güzel ama sakin.

Liman deyince boş geçmemek lazım, öyle ufak bir liman değil. Ciddi büyük birşey. Daha önce savaş sırasında kullanılmış ve şimdi o terkedilmiş görüntüler enteresan manzaralar veriyor. Terkedilmiş bir şehir gibi.. Şurada bir vinç, burada kimsesiz yıkıntı bir köprü, burada bir boş depo gibi...

Trieste'de cafe ve barlar sabahın erken saatlerinden geç saatlere kadar dolu. Yaşlılar, gençler, birşeyler içiyor ve zaman geçiriyorlar. Sokak müzisyenleri oralarda, güzel hanımlar ve beyler de...

Günümüzün Trieste kısmı böylece bitiyor ve kendimizi Lübyana'ya atıyoruz. Saat 16:00 gibi geldiğimiz şehirde, 22:00'ye kadar meşhur bir kaleyi geziyoruz. Aslında kaleye kadar yürüyoruz, eski bir "iç şehir"in dar sokakları arasında.

Lübyana Avrupa Birliğine girdikten sonra gelişmiş bir şehir. Pek neşeli, her anlamda. Kimse giyinmiyor. Hava da sıcak değil!

Orada da sokak şarkıcıları ve neşeli kafeteryalar, İtalyan dondurması ve devasa pizzalar var. Bu güzellikleri bırakmak zor ama bıraktık.

Aynı gün gidip gelmek konusunda bizi uyaran herkesi geri çevirdiğim için çok mutsuzum, müthiş bir yorgunluk, öyle ki 2 gün kendime gelemedim.