Belki de bahar

Belki de bahar

Belki de bahar gelmiştir uzak bir diyardan içinde biraz kar soğuğu akar çeşmelerden su içilen o çocukluk baharlarının bahçelerindeki yeşil kokular ve bir kenara iliştirilmiş güllük parıldıyordur güneş bir hayal yapraklarında kalan son yağmurun damlaları altında koşuyorken hava sıcak olur belki diye giydiği güzel ayakkabılarına çamur sıçramıştır garip bir mutsuzluk hissinin kıpır kıpır eden kalbinde kök saldığı o bitmeyen bir şeyler olacak huzursuzluğunun baskısı göğüs kafesini işgal ediyordur eski bir aşkın hatırası bir köşe başından çıkacak gibi o özlenen ama gelmeyeceği kesin olarak bilinen sevgilinin çocuklukta kalan yüzü yusyuvarlak ve şimdi özlemle ve şehvetle dolu bazı hatıraları aklında her bir ayrı koku ile teker teker geçer gider küçük metal arabaların yarıştığı eski bir halının üzerinde güneşin perdenin arasından girip aydınlattığı Haziran ayının ikindisinde çocuk terlemesinin kokusu uykuyu bastırır sakin ve sessiz bir evde tombul kollarının  üzerinde başı kalıvermiştir bir elinde bir küçük boyası eskimiş Ferrari ile geçer o kocaman cadde de insanlar yanından hızla garip dövmeler ve simsiyah gözlüklerinin ardından umursamaz gibi bakarak hızla yürüyerek geçer yanlarından bir ara sokak bulup bahar bahçelerinin arasından denize kavuşurcasına koşmak için yağmurun tatlı toprak kokusunun ve papatya sarısı hayallerin  içinden geçerek saklanmak için biraz daha bekleyecek bir saçak altı bulup bir sigara içmek ve trafiğin uzaktan gelen kornalı motor sesli ve akar yakıtlı sesinden uzak kalmak için kendi beyninin geçenleri izleyip mavi gökyüzünden hayal bulutların arasından yağan bu tazecik yağmurun getirdiği yenilenme hissinin antik yunan edebiyatındaki etkisini ve yarattığı binlerce tanrının verdiği milyarlarca ilhamın sarhoşluğu altında yürür gider kar soğuğu henüz çeşmelerden akmaktadır bahar getirerek karlı yüksek bir tepenin üzerindeki çimenlerin ve ağaçların tekrar doğmak için güneş ile buluştuklarını ve kuşların yavrularına toprak üzerinden bir şeyler bulabildiğini hatırlatırcasına aklına düşer gençlik bunalımlarında dudaklarından düşmeyen sonbaharın başında ölüme dair şiirlerin artık hiçbir tadı yoktur gelmekten olan sevincin yanında çünkü belki de bahar gelmiştir uzak bir yerlere ve baharın da sırası gelmiştir bahar ile kavuşmaya.