Masumiyet küçüldü, minicik kaldı.
Nadir bir maden gibi, bulunamaz hale geldi. Sanıyorum, arayanlar da yoruldu ve peşini bıraktı.
Masumiyet, bir zamanlar gerçekten inananların, sıcacık bir aşkla sevenlerin, uzaklarda yaşayanların, büyük gözleri ile tertemiz bakan çocukların ve neşeli hayvanların kalbinden sızıyordu. Zamanla bunların bir çoğunu kirlettik.
Öylesine kirlettik ki, artık masumiyet her evin bahçesinde yetişen bir ağaçtan, nadir ve soyu tükenmekte olan bir çiçeğe dönüştü.
Masumiyet soldu, küçücük kaldı. Ölmekte olan bir yaşlı hasta gibi, gözleri ışıksız. Soğuk.
Bu zaten böyleydi.
Bu dün böyle olmadı. Hayatı işgal eden beklentiler, artan ilişkiler ile bu hale geldi. Daha çok insan tanıdıkça kötülüğün çeşitlerini öğrendik. Bunların hepsini bilmezdik. Öldürmenin binbir çeşidi varmış, öğrendik. Aldatmanın, kandırmanın, tecavüz etmenin, kullanmanın, alay etmenin, ezmenin, üzmenin ve nefretin.
Nefretin binbin çeşidi varmış.
Bir süre öncesine kadar masumiyet çocuklarda ve hayvanlarda var zannediyordum.
Hayvanların yaptığı herşeyi, vahşiliği, küçük kurnazlıkları bile masumiyet ile yaptığını gördüm. Ama insan onu da bozdu ve kendi elinin yetişmediği yerde hayvanları kullanarak eziyet etti. Hayvana zulmü öğrettik. Neşe ile kuyruğunu sallayan bir köpeğin masumiyetine kan bulaştırdık.
Ruanda'da pala ile insanları parçalasınlar, elimizin sığmadığı deliklere girip hırsızlık yapsınlar, başkalarının ağlamasından hoşlansınlar, sevmeyi değil nefret etmeyi öğrensinler istedik.
Hain diye bağırsınlar, katil olsunlar istedik.
Bir güzel söze kanan, küçük bir oyuncakla mutlu olan çocukları bizim gibi öfkeyle baksınlar diye yetiştirdik.
Gençlerin öfkesi yetmedi, çocuklara da kan bulaştırmak istiyoruz.
Masumiyet yok olsun, herkes birbirini dolandırsın, tecavüz etsin, etinin tadını alsın istiyoruz. Böylece günahlarımızın gerçek bir bahanesi olacak. Böylece her öldürdüğümüz suçlu, her suçumuz makul, her acı hak edilmiş olacak.
Masumiyet yok olsun, vicdan bizi yormasın istiyoruz.
Yorumlar